Μανιφέστο V0.1

Το internet είναι νεκρό και περιφερόμαστε στα ερείπια του. Έτσι είδα να λένε στο YouTube, Dead Internet Theory την ονόμασαν. Ίσως όμως το βίντεο να ήταν φτιαγμένο από κάποιο AI πρόγραμμα - έτσι νομίζω - δυσκολεύομαι να τα ξεχωρίσω πλέον. Πόσο γελοίο…

Ο αλγόριθμός κατάλαβε ότι αυτό μου κράτησε την προσοχή. Ξέρει τα trends - δημιουργεί τα trends, θα φτιάξει κι άλλο content - ή μάλλον θα μας πει τι content να φτιάξουμε και πως να το διαμορφώσουμε ώστε να προσπαθήσουμε να ψαρέψουμε την προσοχή άλλων χρηστών. Αυτός δουλεύει για εμάς και εμείς δουλεύουμε για αυτόν… Τι συμβαίνει; Πως λειτουργεί τελικά αυτή η συμβίωση; Νόμιζα πως θα ήμουν η μπαταρία στο Matrix, τελικά είμαι και η μηχανή;

Το YouTube μου προτείνει παρόμοια βίντεο με καταιγιστικούς ρυθμούς. Το instagram το ίδιο. Σε όλες τις πλατφόρμες το ίδιο. Όλα πάνω-κάτω τα ίδια, άχρηστες πληροφορίες που δεν τις ζήτησα. Όλοι έχουν να πουνε κάτι μοναδικό - το ίδιο μοναδικό. Ο αλγόριθμος κάνει άλματα προσπαθώντας να με μυήσει σε νέες κατηγορίες περιεχομένου για να δει αν θα τραβήξουν το ενδιαφέρον μου, προσπαθεί να μου δείξει διαφορετικά ίδια μοναδικά. Αρκετές φορές τα καταφέρνει. Επίθεση στην όραση και στην ακοή μου. Επίθεση στον εγκέφαλο μου.

Προσπαθώ να προστατευτώ. VPN, AdBlock, Privacy plugins στον browser μου. Πως θα ήταν το σημερινό ίντερνετ άραγε χωρίς αυτά; Οριακά άχρηστο. Έτσι κι αλλιώς, σχεδόν ότι έχει απομείνει με νόημα πλέον online είναι δύσκολα προσβάσιμο, πολλές φορές παράνομο.

Το κατέστρεψαν. Έχουν καταστρέψει ότι αγαπούσαμε από την τεχνολογία γενικότερα. Πήραν τη δημιουργικότητα μας και τη αγάπη μας για αυτή και την κλείσανε σε τεχνολογικά trends, σε ανούσιες συνδρομές, σε τεχνολογικό corporate jargon, σε κλειστά πρότυπα, σε hi-tech προϊόντα μιας χρήσης που δεν μπορούμε να επισκευάσουμε. Κατάπιαν την ψηφιακή τεχνολογία και ότι καινούριο μπορούσε αυτή να φέρει και την αφομοίωσαν σε αυτό που ήδη γνώριζαν καλά. Οι περισσότεροι είμαστε οκ πλέον με αυτό, έχουμε συνηθίσει πως δουλεύει αυτή η πραγματικότητα. Mας έκαναν να πιστεύουμε ότι έτσι πρέπει να είναι, και όχι μόνο αυτό, αλλά μας αρέσει να συμμετέχουμε στο θέατρο του παραλόγου σαν αφεντικά του δούλου εαυτού μας. Αυτοεκμετάλλευση, ή αλλιώς: “But it was all right, everything was all right, the struggle was finished. He had won the victory over himself. He loved Big Brother”.

Ήμασταν λάθος.

Νομίζαμε ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να λύσει τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Τελικά τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα αλλοίωσαν την τεχνολογία.

Νομίζαμε πως οι δυστοπίες είναι όπως τις έδειχναν οι SciFi ταινίες. Συντρίμμια, γκρι, απουσία αισθητικής. Τελικά οι δυστοπίες εκείνων των ταινιών είχαν σαν αναφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο και τον Ψυχρό Πόλεμο, η δυστοπία του τώρα δεν έχει κάποια αναφορά στο παρελθόν. Έχει αφθονία, έχει χρώματα, έχει αισθητική. Έχει τα πάντα αρκεί να μη σημαίνουν τίποτα.

Νομίζαμε πως κάτι είχαμε να πούμε, κάτι σημαντικό. Τελικά τις περισσότερες φορές δεν είχαμε να πούμε τίποτα το σημαντικό. Τουλάχιστον τίποτα αρκετά σημαντικό που να υπερβαίνει τους 280 χαρακτήρες της Πλατφόρμας και τα 60 δευτερόλεπτα του story Της - ή όσων επιτρεπόμενων χαρακτήρων και δευτερολέπτων αποφάσισε το τελευταίο update της εφαρμογής.

Γιατί όμως δεν είμαστε οκ με την παραδοχή ότι δεν έχουμε να πούμε κάτι σημαντικό;

Γιατί χρειάζεται να εκπληρώσουμε την υπόσχεση δημοσιότητας που κάποιος μας έδωσε τη στιγμή της γέννησης μας στην εποχή της επικοινωνίας;

Γιατί στην εποχή που κανείς δεν διαβάζει κείμενο, κανείς δεν μπορεί να βρει οργανικά αποτελέσματα στις μηχανές αναζήτησης ακόμα και να θέλει, κάποιος να φτιάξει ένα site; Φόρος τιμής στις αρχές του internet ίσως. Φόρος τιμής στην εποχή που όταν αγγίζαμε πληκτρολόγιο δημιουργούσαμε κάτι, δεν καταναλώναμε μόνο. Τότε που τα sites ήταν μια φωτοβολίδα στο άπειρο και δεν μας ένοιαζε αν κάποιος θα τη δει. Τότε που φτιάχναμε σκελετούς να χορεύουν σε Flash Video format, κάναμε την πλάκα μας, αλλά πάντα δείχναμε κάτι που εμείς θέλαμε. Τότε που την πληροφορία την αναζητούσαμε εμείς - δεν μας την τάιζαν και δεν την διαμόρφωναν άτομα που γνωρίζουν το πρωτόγονο μυαλό μας καλύτερα από εμάς.

Μου είναι κατανοητό πλέον πως όταν η πληροφορία έρχεται αυτή σε εμένα χωρίς να την έχω ψάξει είναι αμφιβόλου χρησιμότητας και αμφιβόλου ποιότητας. Μάλλον o Ted Simon μέσα από τις σκέψεις του Thoreau είχε δίκιο. Η γρήγορη πληροφορία είναι γρήγορα παρωχημένη - μόνο οι πιο μπανάλ ιδέες μπορούν να ταξιδέψουν επιτυχώς μεγάλες αποστάσεις με την ταχύτητα του φωτός.

Αυτό λοιπόν είναι ένα μπαναλ website που μιλάει για μη μπαναλ τρόπους αργά μεταδιδόμενης πληροφορίας.

// Αντρέας Ν.